Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

ΕΝΑ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ








Τους ξέρω πάνω από 15 χρόνια, παντρευτήκανε από έρωτα, όμως, μια γλυκιά κουβέντα δεν είπε ποτέ  ο ένας στον άλλο. Και όμως είναι μαζί!
Κυριακή πρωί στην πλατεία πίνουν καφέ, τα γυαλιά ηλίου που ήταν και τεράστια δεν μπορούσανε να σκεπάσουν την μελανιά στο μάτι της γυναίκας που έφτανε μέχρι κάτω. Ο «άντρας» αγέρωχος και καμαρωτός ρουφούσε τον καφέ του, ίσος και να σκεπτότανε «τι βαρύ χέρι που έχω». Η κυρία δεν έβγαλε ούτε για μια στιγμή τα γυαλιά της. Συμμαζέμενη στην καρέκλα της ίσος να σκεπτότανε την κακοτυχία της. Έδειχνε, και φαινότανε σαν φοβισμένο αγρίμι Δεν ανταλλάξανε ούτε μια μάτια δεν είπανε ούτε μια λέξη ο ένας στον άλλο. Γνωρίζω και πως τους λένε, και τη δουλειά κάνουν. Άλλα τη σημασία μπορεί να έχει. Δεν ξέρω ποιος φταίει, δεν ξέρω αν και πόσο δίκαιο έχει ο καθένας τους ,ένα που ξέρω είναι ότι η ζωή τους είναι μαύρη κατάμαυρη. Τη νόημα έχει να είναι μαζί; Τη είναι αυτό που οπλίζει το χέρι του σκληρού άντρα; Αλλά και τη είναι αυτό που δεν αφήνει την κυρία να τον στήλη στη μάνα του; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η ζωή δεν τελειώνει και από ότι φαίνεται δεν την χαίρονται και αν μείνουν μαζί δεν πρόκειται να τη χαρούν

Κάποια στιγμή ήθελα να της πω. Κυρία γιατί δεν απευθύνεσαι στο κέντρο κακοποιημένης γυναίκας; Αλλά πως;;; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου