Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Η ξενομανία ως πηγή της κρίσης. Ένα καταπληκτικό άρθρο του Κομοτηναίου Παναγιώτη Αρχοντίκη!!!



Η ξενομανία ως πηγή της κρίσης
Θα πρέπει να είναι πλέον σε όλους μας κατανοητό, μετά από 8 χρόνια έντονης οικονομικής κρίσης, ότι ζούμε σε μια προβληματική εποχή. Η πηγή του προβλήματος είναι η προσφιλή μας τάση για μίμηση κάθε τι ξένου και η απάρνηση των οικείων ηθών και εθίμων ως οπισθοδρομικά, ανίκανα να παράγουν έργο, κλπ.
Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται έντονα στα ύστερα χρόνια του Βυζαντίου όπως άλλωστε και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και της λειτουργίας του Νεοελληνικού Κράτους (Σκέψου μόνο ότι η χώρα έγινε χώρα με την παρέμβαση των ξένων δυνάμεων καθώς μόνοι μας δεν μπορούσαμε οι μεν να δεχθούμε την συνύπαρξη με τους δυτικότροπούς Φαναριώτες & Φραγκολεβαντίνους και οι δε με τους αγγράμματους φουστανελάδες). Σε αυτή την χιλιετία η μόνιμη επωδός διοικούντων και μη, ήταν ότι η εξύψωση του έθνους περνάει από την βοήθεια του ξένου παράγοντα κι ως τρόπος προσέλκυσής του δεν ήταν/είναι άλλος από τον μιμητισμό του τρόπου ζωής αυτού. Έτσι σήμερα ακολουθούμε σχεδόν πιστά την μόδα σε όλους τους τομείς, η οποία πηγάζει κυρίως από δυτικά και διεθνιστικά πρότυπα.
Αυτό το διαμορφούμενο αίσθημα κατωτερότητας απέναντι σε κάθε τι ξένο δημιουργεί ένα παράλληλο αίσθημα μειονεξίας που επιτείνει την τάση μίμησης. Έτσι απλά καταλήγουμε να «πιθηκίζουμε» πρακτικές, λύσεις κλπ. χωρίς να προσμετρούμε την πραγματικότητά μας. Πάρε για παράδειγμα τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις και την ιδιότυπη ομηρία των δύο Ελλήνων στελεχών των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Η χώρα συμπεριφέρεται και αντιδρά λες και γειτονεύει με την Γαλλία, την Γερμανία, την Πολωνία, την Φιλανδία κλπ. Δυστυχώς συνορεύουμε με μια χώρα που αυτού του τύπου οι αντιδράσεις δεν σημαίνουν τίποτα. Αγόμαστε λοιπόν ως χώρα από τις πολιτικές διαθέσεις και ορέξεις του κάθε Ερντογάν.
Παρόμοια λειτουργούμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας και πολύ περισσότερο στην οικονομία, αναζητώντας λύσεις και τρόπους λειτουργίας αυτής που δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην δομή της χώρας. Το παρατηρούμε και στην γλώσσα με την χρήση άπειρών ξένων λέξεων κλπ. Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι εκπίπτουμε των ηθών που χαρακτηρίζουν την φυλή. Αυτή η ηθική αλλοτρίωση οδηγεί βαθμιαία στην καταστροφή της εθνικής μας κουλτούρας και ταυτότητας. Πρώτιστα χάνεται η ατομική προσωπικότητα και το άτομο συνθλίβεται μέσα στις μάζες. Παράλληλα επέρχεται και η άμβλυνση της αντίστασης του λαού απέναντι στους ισχυρούς / πρότυπα της ξενομανίας του. Κάπως έτσι χάνεται η εθνική αυτονομία και η κοινωνία μας εντάσσεται σε μια ευρύτερη κοινότητα, αδιαφορώντας για την απώλεια του πολιτισμού της.
Έτσι για πολλούς συμπατριώτες μας το οτιδήποτε «ξένο» είναι και καλό, ενώ οτιδήποτε το ελληνικό είναι άχρηστο, φαύλο, υποκινούμενο από τα συμφέροντα των άλλων, συντηρητικό. Ακολουθώντας αυτό τον δρόμο υποτάσσουμε εαυτούς απέναντι στην πλαστή «ευρωπαϊκή κουλτούρα», καταντούμε σκλάβοι πολυεθνικών εταιριών ανήμποροι να αντιδράσουμε απέναντι στην αποικιοκρατία του οποιοδήποτε.
Γράφει κάπου ο Περικλής Γιαννόπουλος (1869-1910)για την ξενομανία των Ελλήνων:
«Είναι αδύνατον να αρχίση δημιουργία ελληνικής ζωής ενόσω όλα τα πράγματα της ζωής από το πρώτο κουρέλι του λίκνου – και όλων των ιδεών – μέχρι του τελευταίου κουρελίου του τάφου, είναι ξένα. Το κτύπημα της ξενομανίας είναι το πρώτο κίνημα, ο πρώτος αγών των ποθούντων να αγωνισθούν δια μίαν αρχήν Ελλάδος. Η ξενομανία είναι χωριατιά. Είναι προστυχιά. Είναι κουταμάρα. Είναι αφιλοτιμία. Και είναι ξυπασιά. Και είναι αμάθεια……
…. Διατί αυτή η κατουμάρα ; Τι του χρεωστάτε του Ιταλού, του Γάλλου, του Γερμανού δια να δουλεύετε δι’ αυτόν και να του δίδετε όλον σας το χρήμα που κερδίζετε με αγώνας; Διατί να σας διευθύνη και σας επιβάλλη το γούστο του ο κάθε εργοστασιάρχης και έμπορος του Μονάχου και της Μασσαλίας; Σεις δεν είσθε άνθρωπος; Δεν έχετε γούστο; Δεν έχετε και σεις δικαίωμα να κάμετε μόδα, ούτε εις τον τόπο σας, ούτε μέσα εις το σπίτι σας; Διατί να είσθε Σκλάβοι;
Αρχίσατε από το σπίτι σας να πετάτε τα παλιοπράγματα που εμαζεύσατε, πετάτε ένα – ένα, αντικαθιστώντες αυτά με ελληνικά, έως ότου σιγά σιγά κατορθώσωμεν να πετάξωμεν τα πάντα και δημιουργήσωμεν όλοι μας τον κόσμο ωραίον, όπως είναι η γη μας, τα βουνά μας, όλα τα καλλιτεχνήματα του λαού μας και ενδύσωμεν τα πάντα από το λίκνον έως του τάφου, με το ωραίον ολόχαρο φως και χρώμα και γραμμάς της Ελλάδος».
Έτσι απλά χρειαζόμαστε σαν έθνος επειγόντως μια «πνευματική» «κοινωνική» επανάσταση για να μπορέσουμε να παράγουμε πρώτιστα πολιτισμό για να αποκτήσουμε τον δέοντα σεβασμό πρώτα σε εμάς τους ίδιους ως άτομα και κατά δεύτερο λόγο η χώρα απέναντι σε όλους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου