Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Το κυνήγι της Ελπίδας. Λόγω δουλείας περνάω μεγάλα διαστήματα στα κατά τόπους αεροδρόμια


Το κυνήγι της Ελπίδας

Για να περνάει η ώρα αναμονής έφτιαξα ένα νοητικό παιχνίδι, να προσπαθώ να φανταστώ που πάνε και από που έρχονται οι διάφοροι ταξιδιώτες, να προσπαθώ από τα βλέμματα,
τις κινήσεις, το περπάτημα να τους διαβάσω. Έτσι συνυπάρχουν χαρούμενα πρόσωπα επιβατών που ξεκινούν τις διακοπές τους, λυπημένα πρόσωπα ανθρώπων που χωρίζουν στις αίθουσες αναμονής … γονείς με παιδία… φίλοι με φίλους…εραστές… πρόσωπα γεμάτα προσδοκίες ανθρώπων που ξεκινήσουν την ζωή τους κτλ. Μια προσπάθεια να γράψω ένα νοητό παραμύθι για την ζωή τους.
Με τον καιρό το νοητικό αυτό παιχνίδισμα έγινε καθημερινή συνήθεια καταπολέμησης της ανίας μου στις ουρές αναμονής, στα καφέ και γενικότερα σχεδόν παντού όταν κάθομαι μόνος μου.
Βλέπω μια γιαγιά, σκυμμένη να προχωρά ξεφυσώντας τον δρόμο,. Πρόσωπο σκυθρωπό, λυπημένο. Ο χρόνος κι ο καθημερινός κάματος έχουν αφήσει τα σημάδια τους πάνω της. Τι ιστορία να κουβαλά… τα ξένοιαστα χρόνια της νιότης, το άγγιγμα της αγάπης με τον σύντροφό της, την χαρά της οικογένειας, των παιδιών… αλλά σαν οι λύπες να υπερτερούν. Παρ’ όλη την αξιοπρέπεια που αποπνέει, η κούραση της κομμένης σύνταξης, τα ακριβά φάρμακα, τα καθημερινά έξοδα που την εξανεμίζουν αυλακώνουν το πρόσωπό της. Δεν υπάρχει ελπίδα στο σήμερα….
Πιο κει ένα ζευγαράκι φιλιέται στις απογευματινές σκιές. Ξεχύνεται η ζωή… να βλέπω τα όνειρά τους για το μέλλον καβάλα σε ένα άσπρο σύννεφο να ξεχύνονται στον γαλανό ουρανό. Μάλλον φοιτητές ή κάπου εκεί κοντά. Οι σκιές δεν έχουν αγγίξει αυτά τα παιδιά… Άραγε οι γονείς τους τι να κάμουν ώστε να χαίρονται το άσπρο χρώμα που πραγματικά τους αξίζει???
Πιο κάτω στην πλατεία ένα ζευγάρι σεργιανίζει με βήμα κάπως νευρικό. Μπροστά τους ένα τρίχρονο κοριτσάκι ξεφωνίζει χαρούμενο κυνηγώντας τα περιστέρια… Η ένταση είναι πρόδηλη . Η συζήτηση γίνεται σε υψηλούς τόνους… σκόρπιες κουβέντες φτάνουν στ’ αυτί μου… το ψάχνω, τι να κάνω άλλο … κάτι να κάνουμε … το παιδί… κι χάνονται σε σεργιάνι. Παράξενο πως συνυπάρχει η ανεμελιά με την απόγνωση, το φως με το σκοτάδι….
Λίγο πιο πέρα συναντάω τον συμμαθητή μου τον Στέλιο. Πως άσπρισε έτσι…δείχνει καμιά δεκαετία μεγαλύτερος από μένα… Τι κάνεις τον ρωτώ.. άσε ρε Πάνο, η εφορία, ο ΕΦΚΑ με κυνηγούν, τα παιδιά στις σπουδές η μικρή, ο μεγάλος έξω, άσε παντού κυνήγι. Το μαγαζί από το κακό στο χειρότερο ο κόσμος δεν έχει και δεν μπορεί… Χαιρετιόμαστε και φεύγει βιαστικά με το κεφάλι κάτω.
Είναι φοβερή αυτή η συνύπαρξη του φωτός με το σκοτάδι… πότε κατακρημνίζετε το άτομο στο απόλυτο σκότος…τόσος πόνος …τόση δυστυχία…ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ;
Κι πότε ανεβαίνει στον Όλυμπο λουσμένο στο απολλώνιο φως, να καβαλήσει στο άρμα της ΕΛΠΙΔΑΣ.
Αυτή η φυσική συνύπαρξη αποτελεί το νήμα που φτάνει απ’ έξω μέσα μας… στην σκέψη μας…στην καρδία μας….
Εκεί μέσα στο τάρταρο της ψυχής … Μια λέξη κραυγή… ΕΛΠΙΔΑ… ΕΛΠΙΔΑ στα εύκολα …ΕΛΠΙΔΑ στα δύσκολα.
Η νίκη υπέρβαση, είναι πάντοτε προσωπική, δίχως αυτή ούτε η κοινωνία, ούτε ο κόσμος όλος μπορεί να ελπίσει.

Παναγιώτης  Ααρχοντίκης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου