Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ




† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
δελφοί καί τέκνα ν Κυρί,
Συνεπληρώθησαν δη εκοσιεννέα τη πό τς καθιερώσεως πό τς γίας το Χριστο Μεγάλης κκλησίας, τς ορτς τς νδίκτου ς «μέρας Προστασίας το περιβάλλοντος».
Καθ᾿ λον ατό τό διάστημα τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον πρξενμπνευστής καί πρωταγωνιστής ποικίλων δράσεων, α ποαι καρποφόρησαν πλουσίως καί νέδειξαν τό οκολογικόν πνευματικόν δυναμικόν τς ρθοδόξου μν παραδόσεως.
Α οκολογικαί πρωτοβουλίαι το Οκουμενικο Πατριαρχείου πετέλεσαν ναυσμα διά τήν θεολογίαν, διά νά ναδείξ τάς οκοφιλικάς ρχάς τς χριστιανικς νθρωπολογίας καί κοσμολογίας καί νά προβάλ τήν λήθειαν τι οδέν ραμα διά τήν πορείαν τς νθρωπότητος ν τ στορί χει ξίαν, άν δέν περιλαμβάν καί τήν προσδοκίαν νός κόσμου, ποος θά λειτουργ ς πραγματικός «οκος» το νθρώπου, ες μίαν ποχήν κατά τήν ποίαν συνεχς διογκουμένη πειλή κατά το φυσικο περιβάλλοντος κυοφορε μίαν παγκόσμιον οκολογικήν καταστροφήν. ξέλιξις ατη εναι συνέπεια μις συγκεκριμένης πιλογς τρόπου οκονομικς, τεχνολογικς καί κοινωνικς ναπτύξεως, ποία δέν σέβεται οτε τήν ξίαν το νθρωπίνου προσώπου, οτε τήν ερότητα τς φύσεως.Εναι δύνατον νά νδιαφερώμεθα πραγματικς διά τό νθρώπινον πρόσωπον καί ταυτοχρόνως νά καταστρέφωμεν τό φυσικόν περιβάλλον, τήν βάσιν τς ζως, κατ᾿ οσίαν δηλαδή νά πονομεύωμεν τό μέλλον τς νθρωπότητος.
Παρά τό γεγονός τι δέν θεωρομεν ρθόν νά κρίνωμεν τόν νεωτερικόν πολιτισμόν πί τ βάσει «μαρτολογικν κριτηρίων», πιθυμομεν νά πογραμμίσωμεν τι καταστροφή το φυσικο περιβάλλοντος ες τήν ποχήν μας συνδέεται μέ τήν λαζονείαν το νθρώπου ναντι τς φύσεως καί τήν ξουσιαστικήν σχέσιν του πρός ατήν, καθώς καί μέ τό εδαιμονιστικόν πρότυπον το «πολλν δεσθαι»ς γενικς στάσεως ζως. σον λανθασμένον εναι τό νά πιστεύωμεν τι ες τό παρελθόν λα σαν καλλίτερα, τόσον τοπον εναι νά κλείωμεν τά μματα νώπιον σων συμβαίνουν σήμερον. Δέν νήκει τό μέλλον ες τόν νθρωπον, ποος ναζητε καταπαύστως τεχνητάς πολαύσεις καί νέας κανοποιήσεις, ποος ζ διά τόν αυτόν του καί γνοε τόν πλησίον, ες τόν νθρωπον τς προκλητικς σπατάλης, οτε ες τόν δικητήν καί κμεταλλευτήν τν δυνάτων. Τό μέλλον νήκει ες τήν δικαιοσύνην καί τήν γάπην, ες τόν μετοχικόν πολιτισμόν τς λληλεγγύης καί το σεβασμο τς κεραιότητος τς δημιουργίας.
Τοιοτον θος καί τοιοτος πολιτισμός διασώζεται ες τήν θεανθρωπίνην κκλησια-στικήν παράδοσιν τς ρθοδοξίας. Ες τήν μυστηριακήν καί λατρευτικήν ζωήν τς κκλησίας βιοται καί κφράζεται εχαριστιακή θεώρησις, νοηματοδότησις καί χρσις τς δημιουργίας. Ατή σχέσις μέ τόν κόσμον εναι σύμβατος μέ κάθε εδους σωστρέφειαν καί διαφορίαν διά τήν πλάσιν, μέ κάθε μορφς δυϊσμόν πνεύματος καί λης καί ποτίμησιν τς λικς πραγματικότητος. Τοναντίον, εχαριστιακή μπειρία εαισθητοποιε καί κινητοποιετόν πιστόν εςοκοφιλικήν δρσιν ν τ κόσμ. ν τ πνεύματι τούτ, γία καί Μεγάλη Σύνοδος τς ρθοδόξου κκλησίας πεγράμμισεν τι ες τά μυστήρια τς κκλησίας «καταφάσκεται δημιουργία καί νθρωπος νδυναμώνεται διά νά λειτουργ ς οκονόμος, φύλαξ καί «ερεύς» ατς, προσάγων ταύτην δοξολογικς τ Δημιουργ» (γκύκλιος, §14). Κάθε εδους κατάχρησις καί καταστροφή τς κτίσεως καί μετατροπή της ες ντικείμενον πρός κμετάλλευσινποτελε διαστρέβλωσιν το πνεύματος το χριστιανικο Εαγγελίου. Δέν εναι διόλου τυχαον, τι ρθόδοξος κκλησία χαρακτηρίσθη ς «οκολογική μορφή» το Χριστιανισμο, φ᾿ σον εναι κκλησία, ποία διέσωσε τήν Θείαν Εχαριστίαν ς πυρνα τς ζως της.
Συνεπς, οκολογική δραστηριοποίησις το Οκουμενικο Πατριαρχείου δέν νε-πτύχθη πλς ς ντίδρασις ες τήν σύγχρονον πρωτοφαν οκολογικήν κρίσιν, δέν δημιουργήθη πό ατήν, λλά ποτελε κφρασιν τς ζως τς κκλησίας, προέκτασιν το εχαριστιακο θους ες τήν σχέσιν το πιστο μέ τήν φύσιν. Ατή γγενής οκολογική συνείδησις τς κκλησίας ξεδηλώθη εθαρσς καί εστόχως ν ψει τν συγχρόνων πειλν κατά το φυσικο περιβάλλοντος. ζωή τς ρθοδόξου κκλησίας εναι βιωμένη οκολογία, μπρακτος καί κατάλυτος σεβασμός τς κτίσεως. κκλησία εναι γεγονός κοινωνίας, νίκη κατά τς μαρτίας καί το θανάτου, κατά τς ατοδικαιώσεως καί το τομοκεντρισμο, πό τά ποα κπορεύεται καταστροφή το περιβάλλοντος. ρθόδοξος πιστός εναι δύνατον νά παραμέν διάφορος ναντι τς οκολογικς κρίσεως. μέριμνα καί φροντίς διά τήν πλάσιν εναι συνέπεια καί κφρασις τς πίστεως καί το εχαριστιακο θους του.
Εναι προφανές τι διά τήν ποτελεσματικήν συμβολήν ες τήν ντιμετώπισιν τν οκολογικν προβλημάτων κκλησία φείλει νά τά γνωρίζ καί νά τά μελετ. Γνωρίζομεν παντες τι μεγαλυτέρα πειλή διά τό περιβάλλον καί τήν νθρωπότητα εναι σήμερον κλιματική λλαγή καί α καταστροφικαί πιπτώσεις της δι᾿ ατήν ταύτην τήν ζωήν πί τς γς. Ατή θεματική κυριάρχησε καί κατά τό νατον οκολογικόν Συμπόσιον, τό ποον διωργάνωσε τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον τόν παρελθόντα ούνιον ες τάς νήσους το Σαρωνικο Σπέτσες καί δραν, μέ τίτλον «Γιά μιά πιό πράσινη ττική. Διασώζοντας τόν πλανήτη καί προστατεύοντας τούς κατοίκους του». Δυστυχς, πρόσφατος καταστροφική πυρκαϊά ες τήν ττικήν καί α ναμενόμεναι συνέπειαι τς προκληθείσης μεγάλης περιβαλλοντικς καταστροφς ποτελον τραγικήν πιβεβαίωσιν τν θέσεων τν συνέδρων διά τήν σοβαρότητα τς οκολογικς πειλς.

Τιμιώτατοι δελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα ν Κυρί,
οκολογικός πολιτισμός τς ρθοδοξίας εναι λοποίησις το εχαριστιακο ράματος τς δημιουργίας, τό ποον συμπυκνοται καί κφράζεται ες τήν συνολικήν λειτουργίαν τς κκλησιαστικς ζως. Ατό εναι τό αώνιον μήνυμα τς ρθοδόξου κκλησίας ες τό θέμα τς οκολογίας. κκλησία λέγει καί κηρύττει «εί τατά» καί «περί τν ατν», συμφώνως καί πρός τά νυπέρβλητα λόγια το δρυτο καί κεφαλς ατς: « ορανός καί γ παρελεύσονται, ο δέ λόγοι μου ο μή παρέλθωσι» (Λουκ. κα’, 33).Στοιχοσα τ πνεύματι τούτ, Μήτηρ κκλησία καλε τάς νά τήν οκουμένην ρχιεπισκοπάς καί Μητροπόλεις ατς, τάς νορίας καί τάς εράς Μονάς, νά ναπτύξουν πρωτοβουλίας καί συντονισμένας δράσεις, προγράμματα περιβαλλοντικς εαισθητοποιήσεως, νά ργανώσουν συνέδρια καί μιλίας, στε ο πιστοί νά συνειδητοποιήσουν τι προστασία το φυσικο περιβάλλοντος εναι πνευματική εθύνηκάστου ξ μν. Τό φλέγον θέμα τς κλιματικς λλαγς, τά ατια καί α πιπτώσεις του διά τόν πλανήτην καί τήν καθημερινότητα τν νθρώπων ποτελον εκαιρίαν διά προσεγγίσεις καί συζητήσεις πί τ βάσει τν ρχν τς θεολογικς οκολογίας καί διά συγκεκριμένας πρακτικάς παρεμβάσεις. Εναι ζωτικς σημασίας νά δοθ μφασις ες τήν δρσιν ες τοπικόν πίπεδον. νορία ποτελε τό κύτταρον τς κκλησιαστικς ζως, χρον προσωπικς παρουσίας καί μαρτυρίας, πικοινωνίας καί συνεργασίας, λειτουργικήν καί διακονικήν κοινότητα.
διαιτέρα μέριμνα πρέπει νά πιδειχθ διά τήν ργάνωσιν τς ν Χριστ διαπαιδαγω-γήσεως τς νέας γενες, στε νά καλλιεργται ες ατήν τό οκολογικόν θος. κκλησιαστική κατήχησις πρέπει νά νσταλάζ ες τήν ψυχήν τν παιδίων καί τν νέων τόν σεβασμόν πρός τήν «καλήν λίαν» πλσιν, κίνητρα διά δραστηριοποίησιν ες τήν προστασίαν το περιβάλλοντος καί τήν λευθεροποιόν λήθειαν τς πλότητος, καί τς λιτότητος καί το σκητικο θους, το μετοχικο τρόπου το βίου καί τςθυσιαστικς γάπης. Εναι παραίτητον, ο νέοι νά κατανοήσουν τήν εθύνην των διά τήν φαρμογήν ν τ πράξει τν οκολογικν συνεπειν τς πίστεώς μας, νά γνωρίσουν καί νά γνωστοποιήσουν τήν καθοριστικήν συμβολήν το Οκουμενικο Θρόνου ες τήν πόθεσιν τς προστασίας το φυσικο περιβάλλοντος.
Περαίνοντες τόν λόγον, εχόμεθα πσιν μν ελογημένον κκλησιαστικόν τος καί δαψιλ καρποφορίαν τν πνευματικν μν γώνων, πικαλούμεθα δέ φ᾿ μς τήν ζωηφόρον χάριν καί τό μέτρητον λεος το πανδώρου Κυρίου καί Θεο καί Σωτρος μν ησο Χριστο, το ρχηγο καί τελειωτο τς πίστεως μν, πρεσβείαις τς Παναγίας τς Παμμακαρίστου, ς τήν τιμίαν εκόνα, τό σεπτόν κειμήλιον το Γένους, ορτίως, εσεβοφρόνως καί ν ταπεινώσει σήμερον κατασπαζόμεθα.
,βιη’ Σεπτεμβρίου α’
Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εχέτης πάντων μν


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου